عصبانی و ناراحت بود از غصه نمی دانست چه بکند. بند کتونی صورنی اش باز شده بود در آن خیابان شلوغ به سرعت خم شد تا بند کفش را ببندد بعد از یکسال آمد و رفت و جو رکردن هزارخورده فرمایش در پرونده استخدام آب پاکی را ریختند روی دستش.نگاهی به دنیای وارونه کرد و به سرعت سربلند کرد همه چیز خاکستری شده بود.مردم سر جایشان میخکوب شدند چند نفری همان وسط و سر راه نماز آیات خواندند عده ای سر به آسمان بودند که این چه کسوفی است و کی تمام می شود وحشت در چهرة چند خانم ژیگول نشست. فقط او به ساعتش نگاه کرد ناباورانه، ساعت یازده بود . سریع تلفن دستی اش را درآورد قبل از این نارنجی بود با تردید که آیا گوشی خود اوست آن را بالاخره دردست محکم گرفت که به من زنگ بزند من به او گفته بودم رأس ساعت یازده دنیا خاکستری می شود.داشت به من ایمان می آورد نیاز مبرم داشت مرا ببیند تلفن اش هیچ شماره ای نداشت به طرزی عجیب که من هم نمی دانستم شماره تلفن ها از گوشی پریده بود. به کفشهایش نگاه کرد و به مانتو و روسری اش مردی به او نزدیک شد گفت به نظر شما من چند سالمه؟ او گیج از این سوال گفت پدرجان تواین اوضاع چه وقت متلک گفتنه؟مرد گفت پدر جان؟ من فقط بیست سالمه. او متعجب نگاهش کرد گفت حداقل پنجاه رو داری.دستهایش را روی هم گذاشت حسی عجیب داشت به آنها نگاه کرد پیر شده بودند.مرد با قدمهای شل داشت دور می شد به شیشة بانک روبرو زل زد و خود را کاوید هیچ تصویری در آن منعکس نبود با عجله آیینه را از کیفش درآورد هیچ تصویری در آن نمی افتاد.فهمید.در خیابان سکوت حکمفرما شد  به سرعت سرش را پایین انداخت و راهی خانه شد. آنجا هم کسی با کسی حرفی نزد.میلی به خوردن غذاهای خاکستری رنگ نداشت دیگر هیچ نوع بویی هم نبود هیچ مزه ای هم وجود نداشت. پس از چند روز تصمیم گرفت برود خیابان ببیند چه خبر است.مردم همه پیر حتی بچه ها هم چروک خورده بودندمردها کلاهی به سر داشتند و تا می توانستند سرشان پایین بود زنها عینک بزرگ خاکستری گذاشته بودند او هم یکی گرفت و به چشمش زد. ماتیک فروشی کنار سینما رنگارنگ که همیشه غلغله بود از کسادی داشت خفه می شد ماتیکها داشتند از بیکاری شره می کردند همه خاکستری بودند فیلم سبز در سینما داشت اکران می شد مردم می دانستند که فیلم هم دیگر رنگ ندارد دیگر فرقی بین رنگها وجود ندارد.در این فکرها بود که کم مانده بود زمین بخورد بند کفشش باز شده بود حالا دیگر خیابان خلوت تر بود به راحتی خم شد همانطور که داشت بند کتونی اش را می بست فکر کرد دیگر مردم به خاطر سیر کردن شکمهایشان از خوراکهای رنگارنگ و پوشیدن لباسهای رنگارنگ و پر زرق و برق و خریدن لوازم لوکس منزل و نشستن پشت ماشینهای آخرین مدل گرانقیمت به جان هم نمی افتند دیگر رشوه و کلاه برداری و دروغ تعطیل شده بود.مردم انسان شده بودند انسانهایی کامل. ناگهان به یادش افتاد برود اداره دیوان عدالت اداری در خیابان بهشت و ببیند اکنون با درخواست استخدام او موافقت می شود؟ به جای هفت خوان ، دو خوان بیشتر نرفت آقای تعادل داشت خودکارش را در می آورد که با استخدام او موافقت کند او یادش رفته بود عینک خاکستری را از چشمش بردارد مهم هم نبود . او از ته دل گفت خوشحالم . ناگهان همه چیز برگشت و رنگ گرفت آقای تعادل ابراز خوشحالی کرد ولی او تصور کرد آقای تعادل از او خوشش آمده . تعادل یکوری نشست روی صندلی و خودکارش را در کشو میزگذاشت او گفت هنوز امضا نکرده اید تعادل گفت متأسفم خانم شما صلاحیت لازم رو ندارید تلفن زنگ خورد تعادل گفت کی بهتر از صبیه شما و اشاره کرد به او که چرا ایستاده و گفت برو بیرون خانم چرا وایسادی. او از اطاق بیرون که می رفت عینک را برداشت رنگها و خوشحالی دیگران را دید و فهمید آنچه را لازم بود بی هوا گوشی تلفن را از کیفش درآورد و با تعجب دید درست شده و به من زنگ زد من به او گفتم که اگر آنروز حرفهای مرا کامل می شنید و مسخره ام نمی کرد به او می گفتم که با خوشحالی حتی یک نفر دنیا رنگ می گیرد.با بغض گوشی را در کیفش گذاشت و از جلوی نگهبانی که رد می شد دید ساعت روی دیوار چند دقیقه از یازده گذشته است. اندوهگین وارد پارک شهر شد همه شاد بودند جز او ناگهان بند کفش رفت زیر پایش و محکم خورد زمین. با عصبانیت کتونی های صورتی را کند و دور انداخت و به راهش ادامه داد ژنده پوشی شادان از کفش دارشدنش، متعجب به دختری تیتیش که داشت پا برهنه و نسبتاً تند از در شمالی پارک شهر خارج می شد نگاهی کرد.